28 C
Trivandrum
Tuesday, September 22, 2020
Home POESY

POESY

ENGAGEMENTS WITH THE MUSE

അവൾ

നീണ്ട മൗനം ഒരു ആഴ്ന്നിറക്കമാണ് എത്ര തട്ടി വിളിച്ചാലും പിടിതരാതെ അങ്ങനെ... അതിനു മുമ്പ്, അവൾക്ക് ഒത്തിരി ദൂരം സഞ്ചരിക്കണമായിരുന്നു. ഒരു കല്ലിനും മുള്ളിനും അവളുടെ പാദങ്ങളെ വേദനിപ്പിക്കാനാവില്ല. വേറിട്ട വഴികൾ, കാഴ്ചയിലെ വിസ്മയങ്ങൾ, പരുക്കൻ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ എല്ലാം അവൾ അനുഭവിച്ചറിയട്ടെ...! ആത്മാവിന്റെ ദാഹം...

കാത്തിരിപ്പുകാർ

പുറമെ കാണും കൈപ്പത്തി പിടിച്ചൊന്നുചേരാൻ അകമേ കൊലക്കത്തി ഉന്നം കാത്തിരിക്കുന്നു. പകരം ചോദിക്കുവാൻ. ഭ്രമമാർത്തലച്ചു, ക്ഷമയുടെ ചിറകൾ പൊട്ടിച്ചു കുതിച്ചൊഴുകുമ്പോൾ അരുതരുതെന്നു കേൾക്കാനൊരു സ്വരമെവിടെയോ ഉണ്ടോ? കാത്തിരിപ്പുകാരെൻ കത്തിയും ഞാനും.  

അപരത്വം

വംശഹത്യയുടെ വിലാപങ്ങൾ ചരിത്രപരമായ ആവർത്തനങ്ങളെങ്കിലും തെരുവുകളിൽ ഞങ്ങളത് നിഗൂഢമായി കൈമാറ്റം ചെയ്തു. ഞങ്ങളിൽ ഒരാൾപോലും കവിയല്ലെന്നിരിക്കെയും ഭാവാത്മകതയോടെ പ്രാചീനതയുടെ അഗാധമായ ലയത്തോടെ ഞങ്ങളത് മൂളി; പൊലീസ് ആക്രമിക്കുവാനടുക്കുമ്പോഴൊക്കെ ദേശീയഗാനം ചൊല്ലുന്ന കൂട്ടുകാരെപ്പോലെ ഒരു പക്ഷേ, അതിനേക്കാൾ തീവ്രമായി. ഹതഭാഗ്യയായ ഞങ്ങളുടെ മാതൃരാജ്യം... അസമിലും ബംഗാളിലും ഡൽഹിയിലും ഉത്തർപ്രദേശിലും ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ- ഞങ്ങളുടെ തെരുവുകളിൽക്കൂടിയും രക്തംകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ പൗരത്വം അടയാളപ്പെടുത്തി... 'വസ്ത്രംകണ്ട് ശത്രുവിനെ തിരിച്ചറിയാമെന്ന്' പ്രധാനമന്ത്രി. രക്തംകണ്ട്...

ഭാവനാലോകം

ബുദ്ധിയുടെ വ്യായാമശാലയിൽ ഞാൻ ഒരു മാവ് നട്ടു. അത് പൂക്കുകയും കായ്ക്കുകയും ചെയ്തു. മാമ്പഴം കഴിക്കാൻ അണ്ണാറക്കണ്ണൻമാർ, വവ്വാൽ, കുഞ്ഞിക്കിളി എല്ലാവരും വന്നു. അതാ മാവിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റി അവിടെ ഒരു ഭാവനാലോകം പിറവി കൊണ്ടു. ഒരു പക്ഷേ കോൺക്രീറ്റ് കെട്ടിടമാണിവിടെ വേര് പിടിച്ചതെങ്കിൽ അസ്വസ്ഥതയും, പരാതികളും, പാരപ്പണിയും തലപൊക്കിയേനെ...! ഹോ!...

ചിരി

ചോദിക്കാറുണ്ട് ചിലര്‍ എന്തേ ചിരിക്കാനിത്ര മടിയെനിക്കെന്ന്. ചിരിപ്പിക്കും ഞാൻ ചിരിപ്പിക്കാനായും ചിരിക്കും. പക്ഷേ എനിക്കെന്നേ ചിരിപ്പിക്കണമെങ്കിൽ, എളുപ്പം കഴിയുവതില്ലതിനു ഞാനെന്നേ ജയിക്കണം. അല്ലെങ്കിലെന്നിലെ മറ്റൊരു എന്നേ തോല്പിക്കണം അതു വരെ കാണും ചിരികൾ, കപടമല്ലോ, വെറും മൂടുപടം. പുറമേ കാണും ചിരിക്കാഴ്ച്ചയല്ല, പൊരുളുമാത്മാവുമടങ്ങും ചിരി. ആ ചിരി, ജീവനതുള്ള ചിരി. പൊള്ളയല്ലാതുള്ളിലുളവായിടും കള്ളമില്ലാതുള്ള നേരിൻ ചിരി.  

മറയില്ലാത്ത കാത്തിരിപ്പ്

അക്ഷരങ്ങളെവിടെയോ ചോർന്നു പോയി.. കാഴ്ച മങ്ങിയതിനാൽ പെറുക്കാനും വയ്യ. ആലോചിച്ചൊടുവിൽ ലിപിയും മറന്നു പോയി. ഇന്നലെ അക്ഷരങ്ങൾ കോർത്തൊരു കയറിൽ പിടഞ്ഞു വീണ എന്റെ കവിത പോസ്റ്റ്മോർട്ടത്തിനായി കാത്തു കിടക്കുകയാണ്. ഒറ്റ നോട്ടമെറിഞ്ഞു കൊടുത്തു, ആശയ ദാരിദ്ര്യം. ആ, കഷ്ടം, ഇന്നലെ പെയ്തിറങ്ങിയ...

ഇടവഴി

ആ ഇടവഴിയിൽ ഇന്നും അവൻ അവളെ തിരയുന്നുണ്ട്. അവളുടെ വരവിനായ് കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ട്. അവനറിയാം അവൾക്കിനി ഒരു തിരിച്ചുവരവില്ലയെന്ന്. അവളുടെ നിറപുഞ്ചിരിയില്ലയിനി. അവളുടെ വിളിക്കായ് കാതോർക്കേണ്ടതില്ലയിനി. അവളുടെ കാൽചിലമ്പൊലിയില്ലയിനി. ഇന്നും അവൻ ഓർക്കുന്നു ആ ദിനം. ആരോ പിച്ചിചീന്തിയ അവളെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു പിടിച്ചത്. ഒരു പക്ഷേ...

നീ

നീ നടക്കുന്ന വഴികളിലെ നിന്റെ നിഴൽ ചവിട്ടി ആളുകൾ അവരവരുടെ തിരക്കുകളിലേക്ക് പായുന്നു. നിന്നെ അറിയാത്ത നീ അറിയാത്ത നഗര മധ്യത്തിൽ നീ ഒറ്റയ്ക്ക് നീ ആരാണ്? നിന്റെ മുഖം കാണുവാൻ ആഴങ്ങളിലേക്ക്...

വിട

നിശയുടെ ദൂരങ്ങൾക്കപ്പുറം തിരികെ വരും പുലരി പോൽ ഇനിയും വരികയില്ലാ വഴിയിൽ ഞാൻ. ഒരു മണൽത്തരി ഞാൻ. നിൻ തിരയിൽപ്പെട്ടുഴലാ- നില്ലയിനിയും. മറവിയുടെയാഴങ്ങളിൽ വിരഹജലത്തിൽ മുങ്ങിച്ചാകാനൊരിടം തന്നില്ല നീ. നിന്റെയുള്ളിൽ, ഓർമ്മകൾ സ്വപ്നങ്ങളാകാമായിരുന്ന രാത്രികളിൽ ഞാൻ നശിപ്പിച്ച നിദ്രകൾക്ക് മാപ്പ്. നീ നശിപ്പിച്ച സ്വപ്നങ്ങൾക്കും നീ ജനിപ്പിച്ച വരികൾക്കും നന്ദി.

ചെറുമൻ

കാട് ചിരിച്ചു, കാലം ചിരിച്ചു, പൂത്ത കൊമ്പിലെവിടെയോ കുയിലു പാടുന്നു. കരിമൻ ചെറുമൻ നിവർന്നു നടക്കുന്നു, പേന പിടിക്കുന്നു, പ്രേമിച്ചു പോകുന്നു. വെള്ളിടി വെട്ടുന്നു, വയറ് വിശക്കുന്നു, ചീന്തിയ ചോര കുടിച്ച് വിശപ്പകറ്റുന്നു. കാട് കരയുന്നു കാലം കരയുന്നു പാടിയ കുയിലിന്റെ വായ കെട്ടുന്നു.